Humorvolle mopperkont
door Erick Kila In 2019 recenseerde ik voor het eerst een deel uit de reeks literaire dagboeken van de Dordtse schrijver/historicus Kees Klok (1951). Het ging om de jaren 1980 - 1983. Over de toevoeging ‘literaire’ vroeg ik me af: gaat het om een keurmerk dat het dagboek doet uitstijgen boven een ‘gewoon’ dagboek of heeft het vooral betrekking op allerlei ‘letterkundige’ aangelegenheden die in deze dagboeknotities opduiken? Ik besloot destijds tot het laatste. Na lezing van Verscholen in het groen literair-dagboek 1989 - 1990 wijk ik niet van mijn eerdere standpunt af. Klok schrijft ervaringen en gedachten die hij de moeite waard vindt met ijzeren regelmaat en zonder ophef op. En daar is niets mis mee. Zijn dagboeken hebben mede daardoor iets aangenaam kabbelends. Je loopt met de schrijver mee door zijn bestaan en zo leer je zijn hebbelijkheden en terugkerende genoegens en ongenoegens kennen. Afwisselend moet je er om glimlachen of lichtjes van gruwen, want Klok is kwets...