Posts

Eric en de tand des tijds

-
Afbeelding
  door Erick Kila Eric de Noorman, is dat niet die onverschrokken strijder tegen kwaad en onrecht die zijn avonturen beleefde in stripboekjes op oblong formaat? Vooral jongens kochten de langwerpige boekjes met hun zakgeld bij de sigarenboer op de hoek en werden door Eric steeds weer ondergedompeld in vroeger tijden en mysterieuze sferen. Avonturen in zwart-wit. Maar dat maakte helemaal niets uit. Wij bevinden ons in de jaren vijftig en zestig, een tijd waarin ook Ivanhoe, een andere ‘historische’ held, op de zwart-wit tv de jonge kijkers liet dromen van Middeleeuwse ridders en koningen. Dat de historische setting bij de Eric-verhalen wellicht niet (helemaal) klopt, is volgens Rob van Eijck, een van de twee schrijvers van De ware wereld van Eric de Noorman , minder belangrijk dan de suggestieve kracht die van tekenwerk en tekst uitgaat. Uiteindelijk gaat het toch om de door Erics geestelijke vader opgeroepen mysterieuze sfeer. Een sfeer die je meesleept naar andere tijden, ‘waar n...
1 reactie
Meer lezen

Goede poëzie liegt niet

-
Afbeelding
  door Erick Kila De gedichten in Anatomie van de grassen zijn sterk en intrigeren. De nieuwe bundel van Tijs van Bragt (Rotterdam, 1985) heeft bovendien een aangename weerbarstigheid. Van Bragt zoekt evenwicht. Hij zwenkt vaak van het eigen gemoed naar het algemene van de natuur om het persoonlijke als het ware te verdragen. De natuur die de in Zeeuws Vlaanderen wonende dichter scherp waarneemt, heeft iets archaïsch en genereert tijdloze rust van het evenwichtige soort. ‘alles was evenwichtig in orde’, zo begint een cyclus van negen gedichten. De reeks opent de afdeling ‘kartografie van een ontbreken’. Of is dat juist de titel van de cyclus? Het is niet duidelijk. Ook is er een titelloze cyclus opgenomen van twee genummerde gedichten. Net een verdwaald polletje gras in een wat onbestemd gebied. Toch blijkt het weinig evenwichtige staketsel van de bundel niet echt een bezwaar. Er zijn trouwens nog wel meer rafelranden aan te wijzen. Zo valt soms een wat grover woord op tussen he...
Een reactie posten
Meer lezen

Het verstilde van sneuheid

-
Afbeelding
door Erick Kila De gedachte is het laboratorium van de handeling. Een groeiend aantal tijdgenoten raakt dat besef inmiddels kwijt, maar een dappere minderheid weet het taxerende vooraf-denken nog steeds op waarde te schatten. In de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw werd de noodzaak om vooraf te denken extra aangewakkerd door nogal dwingende regels van etiquette. Un célibataire van Emmanuel Bove (1898 - 1945) doet er op bijzondere wijze verslag van. ‘Niemand is bestemd om elkaar te begrijpen, mevrouw.’ Albert Guittard, de held van Emmanuel Bove’s als Een vrijgezel soepel vertaalde roman, verzucht het op een van de laatste pagina’s. Mede door alles wat aan deze vertwijfelde constatering vooraf gegaan is, kan de lezer niet anders dan eens diep over zijn eigen intermenselijke contacten nadenken.  Dat een boek uit 1932 dit vermag, is knap. De schrijver was dan ook een bekwaam peuteraar in het systeem van emotie, trots en twijfel dat mensen stuurt in hun omgang met anderen. E...
Een reactie posten
Meer lezen

Morele basis 6

-
Afbeelding
door Erick Kila Zijn Europeanen prettig gestoord genoeg om zich uiteindelijk vanuit gevoel en intuïtie te verzetten tegen het antidemocratische gedachtegoed dat zich nu manifesteert? Die vraag kwam onbedwingbaar op na lezing van George Orwells De leeuw en de eenhoorn .     In oktober 1940 schreef Orwell een pamflet dat tot doel had de voorwaarden te schetsen voor een succesvol verloop van de oorlog met Duitsland. Engeland stond alleen. Hij wist dat eigenaardigheden, zwakheden en psychologie van de Engelse samenleving de nabije toekomst mede zouden bepalen. Die zaken benoemen en op waarde schatten was niet het enige, ze moesten ook in verband gebracht worden met een aanpassing van de binnenlandse politieke en maatschappelijke gewoonten. The Lion and the Unicorn verscheen op 19 februari 1941 als start van de reeks ‘Searchlight Books’. Dit etiket geeft het doel van de boeken aan: bewustwording van een nieuwe realiteit. De schrijver liet het niet bij theorie alleen. ...
Een reactie posten
Meer lezen

Recensies Het geruis van wind en betekenis

-
Afbeelding
Mijn nieuwe poëziebundel kreeg twee recensies: https://digther.blogspot.com/2026/06/het-melancholisch-verzet-van-erick-kila.html https://meandermagazine.nl/2026/07/erick-kila-het-geruis-van-wind-en-betekenis/ Eenvoudig te bestellen bij Bol.com en bij de boekhandel in Nederland en Vlaanderen.   
Een reactie posten
Meer lezen

De hond die God heeft gezien

-
Afbeelding
  door Erick Kila We zijn het er wellicht over eens dat de wereld een merkwaardige verblijfplaats is. Toch zijn er maar weinig mensen met een antenne voor het vreemde dat overal om ons heen op de loer ligt. Er zijn bijvoorbeeld schrijvers die de bizarre kantjes van het menselijk bestaan feilloos registreren en wel zo dat je er bijna overheen leest. Dat komt omdat het ongewone vaak de jas van het gewone draagt. Je komt een meneer tegen en het kan zomaar de duivel (vermomd als schriel mannetje) zijn of je merkt een zwerfhond op met een vriendelijke kop en je denkt dat het God is of op z’n minst een boodschapper van God. Dino Buzzati (1906 - 1972), een Italiaanse journalist en schrijver, zag als geen ander de magie die stiekem met de alledaagsheid verweven is. Als magisch-realist bracht hij heel gewoontjes, op een rustige verteltoon, in korte verhalen het ultieme raadselachtige van het bestaan naar de oppervlakte.  Voor een Italiaan is het niet vanzelfsprekend dat je het kath...
Een reactie posten
Meer lezen

Staren in de gedachte

-
Afbeelding
  door Erick Kila De spiegel van de ziel is stilte. Antoon Van den Braembussche (1946) maakt er geen geheim van dat dit het uitgangspunt is van zijn nieuwe poëziebundel. Het ‘niet-zeggen’ als bron van veel: het is een kijk op poëzie die opvalt in een tijd waarin kwebbelende taal-verstikkers de toon aangeven. Je zou het gebied van het zwijgen kunnen zien als de eigenlijke, zo niet de ware, zetel van het gevoel. Hoe dit gebied te beschrijven zonder het absolute van het niet-zeggen geweld aan te doen? Van den Braembussche probeert het met ingehouden adem en daarin ligt de kracht van Spiegel van de ziel . Hij durft het onmogelijke aan, wetende dat de stilte - je zou bijna zeggen godzijdank - een onneembare veste is. Maar dat dondert niet. Het wezen van het goede gedicht is nu eenmaal iets paradoxaals: het verwoorden van het niet-uitspreken. Het paradoxale is een instrument dat Van den Braembussche graag inzet om naar de kern te reiken van de betekenisvolle stilte. Hij betrekt bijvo...
1 reactie
Meer lezen