Het Boekenhoofd

door Erick Kila ‘Wij kunnen ons steeds minder goed een voorstelling maken van de wereld waarin we morgenochtend wakker worden.’ Journalist en romanschrijver Giuliano da Empoli (Neuilly-sur-Seine, 1973) stelt het weinig bemoedigend vast tegen het eind van zijn Het uur van de wolven . Deze verzameling teksten, die het midden houdt tussen een essay en een soort dagboek, geeft een indringend beeld van de wereld waardoor de weldenkende, en daardoor ongeruste, mens zich inmiddels omringd weet. Oftewel: hoe gaat de wereld naar de kloten? Da Empoli bevond/bevindt zich op min of meer onnadrukkelijke wijze nooit ver van de ‘macht’. Zijn observaties zorgen ervoor dat de lezer zich een beeld kan vormen van de krachten en machten die de wereld doen afdrijven van waarden als democratie, humanisme en milieubesef.  L’Heure des prédateurs is de oorspronkelijke titel. ‘Het uur van de roofdieren’ zou een treffender vertaling zijn geweest. ‘Wolven’ heeft in de verte nog iets sprookjesachtig. Tsja, zel...

  door Erick Kila Er zijn boektitels waar je meteen voor valt. Wegens mensenkennis gesloten is er zo een. Deze verhalenbundel van L.H. Wiener verscheen in 1988. De schrijver (Amsterdam, 1945) zegt van zichzelf onder meer: ‘ik koketteer nogal graag met mijn alcoholisme, alsmede met de negatie van mijn literaire werk’ en ‘mijn gebrek aan mensenkennis buitte ik hoofdzakelijk uit door het verzamelen van vijanden, waarbij mijn Laatste Vriendin (het is nu wel genoeg geweest) met wie ik toch veertien jaar heb verkeerd, mijn nieuwste aanwinst is.’ Een andere treffende uitspraak: ‘Het leven is mooi, maar men moet leren hoe het te vergallen.’ Het autobiografische is belangrijk bij Wiener. Hij benut daartoe het personage Viktor van Gigch, een wat sneue drankzuchtige leraar Engels van middelbare leeftijd aan het Stedelijk Gymnasium in Haarlem. Hoewel de overeenkomsten met de schrijver duidelijk zijn (Wiener was daadwerkelijk leraar aan het Haarlemse Stedelijk Gymnasium en is een drankorgel)...